SnapRAID
Synopsis
snapraid [-c, --conf CONFIG] [-f, --filter PATTERN] [-d, --filter-disk NAME] [-m, --filter-missing] [-e, --filter-error] [-a, --audit-only] [-h, --pre-hash] [-i, --import DIR] [-p, --plan PERC|bad|new|full] [-o, --older-than DAYS] [-l, --log FILE] [-s, --spin-down-on-error] [-w, --bw-limit RATE] [-t, --tail] [-Z, --force-zero] [-E, --force-empty] [-U, --force-uuid] [-D, --force-device] [-N, --force-nocopy] [-F, --force-full] [-R, --force-realloc] [-W, --force-realloc-tail] [-S, --start BLKSTART] [-B, --count BLKCOUNT] [-L, --error-limit NUMBER] [-A, --stats] [-v, --verbose] [-q, --quiet] status|smart|probe|up|down|diff|sync|scrub|fix|check |list|dup|pool|devices|touch|rehash|locate
snapraid [-V, --version] [-H, --help] [-C, --gen-conf CONTENT]
Description
SnapRAID to program do tworzenia kopii zapasowych przeznaczony dla macierzy dyskowych, przechowujący informacje parzystości do odzyskiwania danych w przypadku awarii do sześciu dysków.
Przeznaczony głównie dla domowych centrów multimedialnych z dużymi, rzadko zmieniającymi się plikami, SnapRAID oferuje kilka funkcji:
- Możesz używać dysków już wypełnionych plikami bez konieczności ich ponownego formatowania, uzyskując do nich dostęp jak zwykle.
- Wszystkie Twoje dane są haszowane, aby zapewnić integralność danych i zapobiec cichej korupcji.
- Gdy liczba uszkodzonych dysków przekracza liczbę parzystości, utrata danych ogranicza się do dotkniętych dysków; dane na innych dyskach pozostają dostępne.
- Jeśli przypadkowo usuniesz pliki na dysku, możliwe jest ich odzyskanie.
- Dyski mogą mieć różne rozmiary.
- Możesz dodawać dyski w dowolnym momencie.
- SnapRAID nie blokuje Twoich danych; możesz przestać go używać w dowolnym momencie bez ponownego formatowania ani przenoszenia danych.
- Aby uzyskać dostęp do pliku, wystarczy, że zakręci się tylko jeden dysk, co oszczędza energię i zmniejsza hałas.
Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie SnapRAID:
https://www.snapraid.it/
Limitations
SnapRAID to hybryda programu RAID i programu do tworzenia kopii zapasowych, której celem jest połączenie najlepszych zalet obu. Ma jednak pewne ograniczenia, które należy wziąć pod uwagę przed jego użyciem.
Głównym ograniczeniem jest to, że jeśli dysk ulegnie awarii, a Ty nie wykonałeś niedawno synchronizacji, możesz nie być w stanie w pełni odzyskać danych. Dokładniej, możesz nie być w stanie odzyskać danych o wielkości zmienionych lub usuniętych plików od czasu ostatniej operacji synchronizacji. Dzieje się tak, nawet jeśli zmienione lub usunięte pliki nie znajdują się na uszkodzonym dysku. Dlatego SnapRAID jest lepiej dostosowany do danych, które rzadko się zmieniają.
Z drugiej strony, nowo dodane pliki nie uniemożliwiają odzyskania już istniejących plików. Stracisz tylko ostatnio dodane pliki, jeśli znajdują się one na uszkodzonym dysku.
Inne ograniczenia SnapRAID to:
- W SnapRAID nadal masz oddzielne systemy plików dla każdego dysku. W RAID otrzymujesz jeden duży system plików.
- SnapRAID nie rozdziela danych. W RAID uzyskujesz wzrost prędkości dzięki rozdzielaniu.
- SnapRAID nie obsługuje odzyskiwania w czasie rzeczywistym. W RAID nie musisz przerywać pracy, gdy dysk ulegnie awarii.
- SnapRAID może odzyskać dane tylko z ograniczonej liczby awarii dysków. W przypadku kopii zapasowej możesz odzyskać dane po całkowitej awarii całej macierzy dysków.
- Zapisywane są tylko nazwy plików, znaczniki czasu, dowiązania symboliczne i dowiązania twarde. Uprawnienia, właścicielstwo i rozszerzone atrybuty nie są zapisywane.
Getting Started
Aby użyć SnapRAID, musisz najpierw wybrać jeden dysk w swojej macierzy dysków, który zostanie przeznaczony na informacje o parzystości. Z jednym dyskiem na parzystość będziesz w stanie odzyskać dane po awarii pojedynczego dysku, podobnie jak w RAID5.
Jeśli chcesz odzyskać dane po większej liczbie awarii dysków, podobnie jak w RAID6, musisz zarezerwować dodatkowe dyski na parzystość. Każdy dodatkowy dysk parzystości umożliwia odzyskanie danych po jeszcze jednej awarii dysku.
Jako dyski parzystości musisz wybrać największe dyski w macierzy, ponieważ informacje o parzystości mogą urosnąć do rozmiaru największego dysku danych w macierzy.
Dyski te będą przeznaczone do przechowywania plików parzystości. Nie powinieneś na nich przechowywać swoich danych.
Następnie musisz zdefiniować dyski danych, które chcesz chronić za pomocą SnapRAID. Ochrona jest bardziej skuteczna, jeśli te dyski zawierają dane, które rzadko się zmieniają. Z tego powodu lepiej jest NIE włączać dysku C:\ w systemie Windows ani katalogów /home, /var i /tmp w systemie Unix.
Lista plików jest zapisywana w plikach zawartości, zwykle przechowywanych na dyskach danych, parzystości lub rozruchowych. Plik ten zawiera szczegóły Twojej kopii zapasowej, w tym wszystkie sumy kontrolne w celu weryfikacji jej integralności. Plik zawartości jest przechowywany w wielu kopiach, a każda kopia musi znajdować się na innym dysku, aby zapewnić, że nawet w przypadku wielu awarii dysków, przynajmniej jedna kopia jest dostępna.
Na przykład, załóżmy, że interesuje Cię tylko jeden poziom parzystości i Twoje dyski znajdują się w:
/mnt/diskp <- wybrany dysk dla parzystości /mnt/disk1 <- pierwszy dysk do ochrony /mnt/disk2 <- drugi dysk do ochrony /mnt/disk3 <- trzeci dysk do ochrony
Musisz utworzyć plik konfiguracyjny /etc/snapraid.conf z następującymi opcjami:
parity /mnt/diskp/snapraid.parity content /var/snapraid/snapraid.content content /mnt/disk1/snapraid.content content /mnt/disk2/snapraid.content data d1 /mnt/disk1/ data d2 /mnt/disk2/ data d3 /mnt/disk3/
Jeśli używasz systemu Windows, powinieneś użyć formatu ścieżek Windows, z literami dysków i ukośnikami odwrotnymi zamiast ukośników:
parity E:\snapraid.parity content C:\snapraid\snapraid.content content F:\array\snapraid.content content G:\array\snapraid.content data d1 F:\array\ data d2 G:\array\ data d3 H:\array\
Jeśli masz wiele dysków i zabrakło Ci liter dysków, możesz zamontować dyski bezpośrednio w podfolderach. Zobacz:
https://www.google.com/search?q=Windows+mount+point
W tym momencie jesteś gotowy do uruchomienia polecenia sync, aby zbudować informacje o parzystości.
snapraid sync
Ten proces może zająć kilka godzin za pierwszym razem, w zależności od rozmiaru danych już obecnych na dyskach. Jeśli dyski są puste, proces jest natychmiastowy.
Możesz go zatrzymać w dowolnym momencie, naciskając Ctrl+C, a przy następnym uruchomieniu wznowi się w miejscu, w którym został przerwany.
Kiedy to polecenie się zakończy, Twoje dane są BEZPIECZNE.
Teraz możesz zacząć używać swojej macierzy, jak chcesz, i okresowo aktualizować informacje o parzystości, uruchamiając polecenie sync.
Scrubbing
Aby okresowo sprawdzać dane i parzystość pod kątem błędów, możesz uruchomić polecenie scrub.
snapraid scrub
To polecenie porównuje dane w Twojej macierzy z haszem obliczonym podczas polecenia sync, aby zweryfikować integralność.
Każde uruchomienie polecenia sprawdza około 8% macierzy, z wyłączeniem danych już sprawdzonych w ciągu poprzednich 10 dni. Możesz użyć opcji -p, --plan, aby określić inną ilość, oraz opcji -o, --older-than, aby określić inny wiek w dniach. Na przykład, aby sprawdzić 5% macierzy dla bloków starszych niż 20 dni, użyj:
snapraid -p 5 -o 20 scrub
Jeśli podczas procesu zostaną znalezione ciche błędy lub błędy wejścia/wyjścia, odpowiednie bloki zostaną oznaczone jako złe w pliku content i wymienione w poleceniu status.
snapraid status
Aby je naprawić, możesz użyć polecenia fix, filtrując złe bloki za pomocą opcji -e, --filter-error:
snapraid -e fix
Przy następnym scrub, błędy znikną z raportu status, jeśli zostały faktycznie naprawione. Aby przyspieszyć, możesz użyć -p bad, aby sprawdzić tylko bloki oznaczone jako złe.
snapraid -p bad scrub
Uruchomienie scrub na niezsynchronizowanej macierzy może zgłosić błędy spowodowane usuniętymi lub zmodyfikowanymi plikami. Błędy te są zgłaszane w wyniku scrub, ale powiązane bloki nie są oznaczane jako złe.
Pooling
Uwaga: Funkcja łączenia w pulę opisana poniżej została zastąpiona przez narzędzie mergerfs, które jest obecnie zalecaną opcją dla użytkowników Linuksa w społeczności SnapRAID. Mergefs zapewnia bardziej elastyczny i wydajny sposób łączenia wielu dysków w jeden ujednolicony punkt montowania, umożliwiając bezproblemowy dostęp do plików w całej macierzy bez polegania na dowiązaniach symbolicznych. Dobrze integruje się z SnapRAID w celu ochrony parzystości i jest powszechnie używane w konfiguracjach takich jak OpenMediaVault (OMV) lub niestandardowe konfiguracje NAS.
Aby wszystkie pliki w Twojej macierzy były widoczne w tym samym drzewie katalogów, możesz włączyć funkcję pooling. Tworzy ona wirtualny, tylko do odczytu, widok wszystkich plików w Twojej macierzy za pomocą dowiązań symbolicznych.
Katalog pooling możesz skonfigurować w pliku konfiguracyjnym za pomocą:
pool /pool
lub, jeśli używasz systemu Windows, za pomocą:
pool C:\pool
a następnie uruchom polecenie pool, aby utworzyć lub zaktualizować wirtualny widok.
snapraid pool
Jeśli używasz platformy Unix i chcesz udostępnić ten katalog przez sieć maszynom Windows lub Unix, powinieneś dodać następujące opcje do swojego /etc/samba/smb.conf:
# W sekcji globalnej smb.conf unix extensions = no
# W sekcji udziału smb.conf [pool] comment = Pula path = /pool read only = yes guest ok = yes wide links = yes follow symlinks = yes
W systemie Windows udostępnianie dowiązań symbolicznych przez sieć wymaga od klientów zdalnego ich rozwiązywania. Aby to umożliwić, oprócz udostępnienia katalogu puli, musisz również udostępnić wszystkie dyski niezależnie, używając nazw dysków zdefiniowanych w pliku konfiguracyjnym jako punkty udostępniania. Musisz również określić w opcji share w pliku konfiguracyjnym ścieżkę UNC Windows, której klienci zdalni muszą użyć, aby uzyskać dostęp do tych udostępnionych dysków.
Na przykład, działając z serwera o nazwie darkstar, możesz użyć opcji:
data d1 F:\array\ data d2 G:\array\ data d3 H:\array\ pool C:\pool share \\darkstar
i udostępnić w sieci następujące katalogi:
\\darkstar\pool -> C:\pool \\darkstar\d1 -> F:\array \\darkstar\d2 -> G:\array \\darkstar\d3 -> H:\array
aby umożliwić zdalnym klientom dostęp do wszystkich plików pod adresem \\darkstar\pool.
Możesz również potrzebować skonfigurować klientów zdalnych, aby umożliwić dostęp do zdalnych dowiązań symbolicznych za pomocą polecenia:
fsutil behavior set SymlinkEvaluation L2L:1 R2R:1 L2R:1 R2L:1
Undeleting
SnapRAID działa bardziej jak program do tworzenia kopii zapasowych niż system RAID i może być użyty do przywrócenia lub odzyskania usuniętych plików do ich poprzedniego stanu za pomocą opcji -f, --filter:
snapraid fix -f FILE
lub dla katalogu:
snapraid fix -f DIR/
Możesz go również użyć do odzyskania tylko przypadkowo usuniętych plików wewnątrz katalogu za pomocą opcji -m, --filter-missing, która przywraca tylko brakujące pliki, pozostawiając wszystkie inne nienaruszone.
snapraid fix -m -f DIR/
Lub aby odzyskać wszystkie usunięte pliki na wszystkich dyskach za pomocą:
snapraid fix -m
Recovering
Najgorsze się wydarzyło i straciłeś jeden lub więcej dysków!
NIE PANIKUJ! Będziesz w stanie je odzyskać!
Pierwszą rzeczą, którą musisz zrobić, to unikać dalszych zmian w Twojej macierzy dysków. Wyłącz wszelkie zdalne połączenia z nią i wszelkie zaplanowane procesy, w tym jakąkolwiek zaplanowaną nocną synchronizację lub scrub SnapRAID.
Następnie postępuj zgodnie z poniższymi krokami.
KROK 1 -> Ponowna konfiguracja
Potrzebujesz trochę miejsca do odzyskania, najlepiej na dodatkowych zapasowych dyskach, ale wystarczy zewnętrzny dysk USB lub dysk zdalny.
Zmodyfikuj plik konfiguracyjny SnapRAID, aby opcja data lub parity uszkodzonego dysku wskazywała na lokalizację z wystarczającą ilością pustego miejsca do odzyskania plików.
Na przykład, jeśli dysk d1 uległ awarii, zmień z:
data d1 /mnt/disk1/
na:
data d1 /mnt/new_spare_disk/
Jeśli dysk do odzyskania jest dyskiem parzystości, zaktualizuj odpowiednią opcję parity. Jeśli masz wiele uszkodzonych dysków, zaktualizuj wszystkie ich opcje konfiguracyjne.
KROK 2 -> Naprawa
Uruchom polecenie fix, zapisując log w pliku zewnętrznym za pomocą:
snapraid -d NAME -l fix.log fix
Gdzie NAME to nazwa dysku, taka jak d1 w naszym poprzednim przykładzie. Jeśli dysk do odzyskania jest dyskiem parzystości, użyj nazw parity, 2-parity, itp. Jeśli masz wiele uszkodzonych dysków, użyj wielu opcji -d, aby określić wszystkie z nich.
To polecenie zajmie dużo czasu.
Upewnij się, że masz kilka gigabajtów wolnego miejsca na zapisanie pliku fix.log. Uruchom je z dysku z wystarczającą ilością wolnego miejsca.
Teraz odzyskałeś wszystko, co jest możliwe do odzyskania. Jeśli niektóre pliki są częściowo lub całkowicie nie do odzyskania, zostaną one przemianowane poprzez dodanie rozszerzenia .unrecoverable.
Szczegółową listę wszystkich nie do odzyskania bloków znajdziesz w pliku fix.log, sprawdzając wszystkie linie zaczynające się od unrecoverable:.
Jeśli nie jesteś zadowolony z odzyskiwania, możesz spróbować ponownie tyle razy, ile chcesz.
Na przykład, jeśli usunąłeś pliki z macierzy po ostatniej sync, może to spowodować, że niektóre pliki nie zostaną odzyskane. W tym przypadku możesz ponowić próbę fix za pomocą opcji -i, --import, określając, gdzie te pliki znajdują się teraz, aby włączyć je ponownie do procesu odzyskiwania.
Jeśli jesteś zadowolony z odzyskiwania, możesz kontynuować, ale pamiętaj, że po synchronizacji nie możesz już ponowić próby polecenia fix!
KROK 3 -> Sprawdzenie
Jako ostrożne sprawdzenie, możesz teraz uruchomić polecenie check, aby upewnić się, że wszystko jest poprawne na odzyskanym dysku.
snapraid -d NAME -a check
Gdzie NAME to nazwa dysku, taka jak d1 w naszym poprzednim przykładzie.
Opcje -d i -a mówią SnapRAID, aby sprawdził tylko określony dysk i zignorował wszystkie dane parzystości.
To polecenie zajmie dużo czasu, ale jeśli nie jesteś zbyt ostrożny, możesz je pominąć.
KROK 4 -> Synchronizacja
Uruchom polecenie sync, aby ponownie zsynchronizować macierz z nowym dyskiem.
snapraid sync
Jeśli wszystko zostanie odzyskane, to polecenie jest natychmiastowe.
Commands
SnapRAID udostępnia kilka prostych poleceń, które pozwalają na:
- Wyświetlenie statusu macierzy -> status
- Kontrolę dysków -> smart, probe, up, down
- Wykonanie kopii zapasowej/migawki -> sync
- Okresowe sprawdzanie danych -> scrub
- Przywrócenie ostatniej kopii zapasowej/migawki -> fix.
Polecenia muszą być zapisane małymi literami.
status
Wyświetla podsumowanie stanu macierzy dysków.
Zawiera informacje o fragmentacji parzystości, jak stare są bloki bez sprawdzenia i wszystkie zarejestrowane ciche błędy napotkane podczas scrubbingu.
Prezentowane informacje odnoszą się do ostatniego momentu, w którym uruchomiłeś sync. Późniejsze modyfikacje nie są brane pod uwagę.
Jeśli wykryto złe bloki, ich numery bloków są wymienione. Aby je naprawić, możesz użyć polecenia fix -e.
Pokazuje również wykres reprezentujący ostatni raz, kiedy każdy blok został sprawdzony lub zsynchronizowany. Sprawdzone bloki są pokazane za pomocą *, bloki zsynchronizowane, ale jeszcze niesprawdzone, za pomocą o.
Nic nie jest modyfikowane.
smart
Wyświetla raport SMART wszystkich dysków w systemie.
Zawiera oszacowanie prawdopodobieństwa awarii w następnym roku, co pozwala zaplanować wymianę konserwacyjną dysków, które wykazują podejrzane atrybuty.
To oszacowanie prawdopodobieństwa uzyskuje się poprzez skorelowanie atrybutów SMART dysków z danymi Backblaze dostępnymi pod adresem:
https://www.backblaze.com/hard-drive-test-data.html
Jeśli SMART zgłosi, że dysk ulega awarii, dla tego dysku wyświetlane jest FAIL lub PREFAIL, a SnapRAID zwraca błąd. W takim przypadku natychmiastowa wymiana dysku jest wysoce zalecana.
Inne możliwe ciągi statusu to:
Jeśli określono opcję -v, --verbose, dostarczana jest głębsza analiza statystyczna. Ta analiza może pomóc Ci zdecydować, czy potrzebujesz więcej czy mniej parzystości.
To polecenie używa narzędzia smartctl i jest równoważne uruchomieniu smartctl -a na wszystkich urządzeniach.
Jeśli Twoje urządzenia nie zostaną poprawnie wykryte automatycznie, możesz określić niestandardowe polecenie za pomocą opcji smartctl w pliku konfiguracyjnym.
Nic nie jest modyfikowane.
probe
Wyświetla stan ZASILANIA wszystkich dysków w systemie.
Standby oznacza, że dysk się nie kręci. Active oznacza, że dysk się kręci.
To polecenie używa narzędzia smartctl i jest równoważne uruchomieniu smartctl -n standby -i na wszystkich urządzeniach.
Jeśli Twoje urządzenia nie zostaną poprawnie wykryte automatycznie, możesz określić niestandardowe polecenie za pomocą opcji smartctl w pliku konfiguracyjnym.
Nic nie jest modyfikowane.
up
Rozpędza wszystkie dyski macierzy.
Możesz rozpędzić tylko określone dyski za pomocą opcji -d, --filter-disk.
Rozpędzanie wszystkich dysków w tym samym czasie wymaga dużo energii. Upewnij się, że Twój zasilacz jest w stanie to wytrzymać.
Nic nie jest modyfikowane.
down
Zatrzymuje wszystkie dyski macierzy.
To polecenie używa narzędzia smartctl i jest równoważne uruchomieniu smartctl -s standby,now na wszystkich urządzeniach.
Możesz zatrzymać tylko określone dyski za pomocą opcji -d, --filter-disk.
Aby automatycznie zatrzymać dyski w przypadku błędu, możesz użyć opcji -s, --spin-down-on-error z dowolnym innym poleceniem, co jest równoważne ręcznemu uruchomieniu down, gdy wystąpi błąd.
Nic nie jest modyfikowane.
diff
Wyświetla listę wszystkich plików zmodyfikowanych od ostatniej sync, które wymagają ponownego obliczenia danych parzystości.
To polecenie nie sprawdza danych pliku, a jedynie znacznik czasu pliku, rozmiar i inode.
Po wyświetleniu listy wszystkich zmienionych plików, prezentowane jest podsumowanie zmian, pogrupowane według:
Jeśli wymagana jest sync, kod powrotu procesu wynosi 2, zamiast domyślnego 0. Kod powrotu 1 jest używany dla ogólnego stanu błędu.
Nic nie jest modyfikowane.
sync
Aktualizuje informacje o parzystości. Wszystkie zmodyfikowane pliki w macierzy dysków są odczytywane, a odpowiednie dane parzystości są aktualizowane.
Możesz zatrzymać ten proces w dowolnym momencie, naciskając Ctrl+C, bez utraty już wykonanej pracy. Przy następnym uruchomieniu proces sync wznowi się w miejscu, w którym został przerwany.
Jeśli podczas procesu zostaną znalezione ciche błędy lub błędy wejścia/wyjścia, odpowiednie bloki zostaną oznaczone jako złe.
Pliki są identyfikowane po ścieżce i/lub inode i sprawdzane po rozmiarze i znaczniku czasu. Jeśli rozmiar pliku lub znacznik czasu się różni, dane parzystości są ponownie obliczane dla całego pliku. Jeśli plik zostanie przeniesiony lub zmieniony na tym samym dysku, zachowując ten sam inode, parzystość nie jest ponownie obliczana. Jeśli plik zostanie przeniesiony na inny dysk, parzystość jest ponownie obliczana, ale wcześniej obliczone informacje o haszu są zachowywane.
Pliki content i parity są modyfikowane w razie potrzeby. Pliki w macierzy NIE są modyfikowane.
scrub
Sprawdza macierz, szukając cichych błędów lub błędów wejścia/wyjścia w danych i dyskach parzystości.
Każde wywołanie sprawdza około 8% macierzy, z wyłączeniem danych już sprawdzonych w ciągu ostatnich 10 dni. Oznacza to, że sprawdzanie raz w tygodniu zapewnia sprawdzenie każdego bitu danych przynajmniej raz na trzy miesiące.
Możesz zdefiniować inny plan sprawdzania lub ilość za pomocą opcji -p, --plan, która akceptuje: bad - Sprawdza bloki oznaczone jako złe. new - Sprawdza bloki właśnie zsynchronizowane, jeszcze niesprawdzone. full - Sprawdza wszystko. 0-100 - Sprawdza określony procent bloków.
Jeśli określisz wartość procentową, możesz również użyć opcji -o, --older-than, aby zdefiniować, jak stary powinien być blok. Najpierw sprawdzane są najstarsze bloki, co zapewnia optymalne sprawdzenie. Jeśli chcesz sprawdzić tylko bloki właśnie zsynchronizowane, jeszcze niesprawdzone, użyj opcji -p new.
Aby uzyskać szczegóły statusu sprawdzania, użyj polecenia status.
Dla każdego znalezionego cichego błędu lub błędu wejścia/wyjścia, odpowiednie bloki są oznaczane jako złe w pliku content. Te złe bloki są wymienione w status i mogą zostać naprawione za pomocą fix -e. Po naprawie, przy następnym sprawdzeniu, zostaną one ponownie sprawdzone, a jeśli okaże się, że zostały poprawione, oznaczenie złego zostanie usunięte. Aby sprawdzić tylko złe bloki, możesz użyć polecenia scrub -p bad.
Zaleca się uruchamianie scrub tylko na zsynchronizowanej macierzy, aby uniknąć zgłaszania błędów spowodowanych przez niezsynchronizowane dane. Błędy te są rozpoznawane jako nie będące cichymi błędami, a bloki nie są oznaczane jako złe, ale takie błędy są zgłaszane w wyniku polecenia.
Plik content jest modyfikowany w celu zaktualizowania czasu ostatniego sprawdzenia dla każdego bloku i oznaczenia złych bloków. Pliki parity NIE są modyfikowane. Pliki w macierzy NIE są modyfikowane.
fix
Naprawia wszystkie pliki i dane parzystości.
Wszystkie pliki i dane parzystości są porównywane ze stanem migawki zapisanym w ostatniej sync. Jeśli zostanie znaleziona różnica, jest ona przywracana do zapisanego stanu migawki.
OSTRZEŻENIE! Polecenie fix nie rozróżnia błędów od celowych modyfikacji. Bezwarunkowo przywraca stan pliku do ostatniej sync.
Jeśli nie określono żadnej innej opcji, przetwarzana jest cała macierz. Użyj opcji filtra, aby wybrać podzbiór plików lub dysków do operacji.
Aby naprawić tylko bloki oznaczone jako złe podczas sync i scrub, użyj opcji -e, --filter-error. W przeciwieństwie do innych opcji filtra, ta stosuje poprawki tylko do plików, które są niezmienione od ostatniej sync.
SnapRAID zmienia nazwy wszystkich plików, których nie można naprawić, dodając rozszerzenie .unrecoverable.
Przed naprawą, cała macierz jest skanowana w celu znalezienia wszelkich plików przeniesionych od ostatniej operacji sync. Pliki te są identyfikowane na podstawie ich znacznika czasu, ignorując ich nazwę i katalog, i są używane w procesie odzyskiwania, jeśli to konieczne. Jeśli przeniosłeś niektóre z nich poza macierz, możesz użyć opcji -i, --import, aby określić dodatkowe katalogi do skanowania.
Pliki są identyfikowane tylko po ścieżce, a nie po inode.
Plik content NIE jest modyfikowany. Pliki parity są modyfikowane w razie potrzeby. Pliki w macierzy są modyfikowane w razie potrzeby.
check
Weryfikuje wszystkie pliki i dane parzystości.
Działa jak fix, ale tylko symuluje odzyskiwanie i żadne zmiany nie są zapisywane w macierzy.
To polecenie jest przeznaczone głównie do ręcznej weryfikacji, takiej jak po procesie odzyskiwania lub w innych specjalnych warunkach. Do okresowych i zaplanowanych sprawdzeń użyj scrub.
Jeśli użyjesz opcji -a, --audit-only, sprawdzane są tylko dane pliku, a dane parzystości są ignorowane, co zapewnia szybsze działanie.
Pliki są identyfikowane tylko po ścieżce, a nie po inode.
Nic nie jest modyfikowane.
list
Wyświetla listę wszystkich plików zawartych w macierzy w momencie ostatniej sync.
Z -v lub --verbose, wyświetlany jest również czas z dokładnością do podsekundy.
Nic nie jest modyfikowane.
dup
Wyświetla listę wszystkich zduplikowanych plików. Dwa pliki są uważane za równe, jeśli ich hasze pasują. Dane pliku nie są odczytywane; używane są tylko wcześniej obliczone hasze.
Nic nie jest modyfikowane.
pool
Tworzy lub aktualizuje wirtualny widok wszystkich plików w Twojej macierzy dysków w katalogu pooling.
Pliki nie są kopiowane, ale linkowane za pomocą dowiązań symbolicznych.
Podczas aktualizacji, wszystkie istniejące dowiązania symboliczne i puste podkatalogi są usuwane i zastępowane nowym widokiem macierzy. Wszelkie inne zwykłe pliki pozostają na swoim miejscu.
Nic nie jest modyfikowane poza katalogiem puli.
devices
Wyświetla urządzenia niskiego poziomu używane przez macierz.
To polecenie wyświetla skojarzenia urządzeń w macierzy i jest przeznaczone głównie jako interfejs skryptowy.
Pierwsze dwie kolumny to identyfikator i ścieżka urządzenia niskiego poziomu. Następne dwie kolumny to identyfikator i ścieżka urządzenia wysokiego poziomu. Ostatnia kolumna to nazwa dysku w macierzy.
W większości przypadków masz jedno urządzenie niskiego poziomu dla każdego dysku w macierzy, ale w niektórych bardziej złożonych konfiguracjach możesz mieć wiele urządzeń niskiego poziomu używanych przez pojedynczy dysk w macierzy.
Nic nie jest modyfikowane.
touch
Ustawia arbitralny znacznik czasu z dokładnością do podsekundy dla wszystkich plików, które mają go ustawiony na zero.
Poprawia to zdolność SnapRAID do rozpoznawania przeniesionych i skopiowanych plików, ponieważ sprawia, że znacznik czasu jest prawie unikalny, redukując możliwe duplikaty.
Dokładniej, jeśli znacznik czasu z dokładnością do podsekundy nie jest zerowy, przeniesiony lub skopiowany plik jest identyfikowany jako taki, jeśli pasuje do nazwy, rozmiaru i znacznika czasu. Jeśli znacznik czasu z dokładnością do podsekundy jest zerowy, jest uważany za kopię tylko wtedy, gdy pasują pełna ścieżka, rozmiar i znacznik czasu.
Znacznik czasu z dokładnością do sekundy nie jest modyfikowany, więc wszystkie daty i czasy Twoich plików zostaną zachowane.
rehash
Planuje ponowne haszowanie całej macierzy.
To polecenie zmienia używany rodzaj hasza, zazwyczaj podczas aktualizacji z systemu 32-bitowego na 64-bitowy, aby przełączyć się z MurmurHash3 na szybszy SpookyHash.
Jeśli używasz już optymalnego hasza, to polecenie nic nie robi i informuje Cię, że nie jest potrzebne żadne działanie.
Ponowne haszowanie nie jest wykonywane natychmiast, ale odbywa się stopniowo podczas sync i scrub.
Możesz sprawdzić stan ponownego haszowania za pomocą status.
Podczas ponownego haszowania SnapRAID zachowuje pełną funkcjonalność, z jedynym wyjątkiem, że dup nie może wykryć zduplikowanych plików używających innego hasza.
locate
Lokalizuje pliki zapisane na dyskach parzystości. Dla każdego dopasowanego pliku wypisuje jego lokalizację w pliku parzystości oraz liczbę zajmowanych przez niego fragmentów.
Możesz użyć opcji -t, --tail, aby ograniczyć operację do plików zajmujących określoną końcową część parzystości.
Jeśli chcesz dokonać realokacji tych plików, możesz użyć opcji -W, --force-realloc-tail. Pamiętaj, że takie pliki nie będą chronione przez parzystość podczas procesu realokacji.
Options
SnapRAID udostępnia następujące opcje:
Configuration
SnapRAID wymaga pliku konfiguracyjnego, aby wiedzieć, gdzie znajduje się Twoja macierz dysków i gdzie przechowywać informacje o parzystości.
W systemie Unix używa pliku /usr/local/etc/snapraid.conf, jeśli istnieje, w przeciwnym razie /etc/snapraid.conf. W systemie Windows używa pliku snapraid.conf w tym samym katalogu co snapraid.exe.
Musi zawierać następujące opcje (uwzględniające wielkość liter):
parity FILE [,FILE] ...
Definiuje pliki do użycia do przechowywania informacji o parzystości. Parzystość umożliwia ochronę przed awarią pojedynczego dysku, podobnie jak w RAID5.
Możesz określić wiele plików, które muszą znajdować się na różnych dyskach. Gdy plik nie może już rosnąć, używany jest następny. Całkowita dostępna przestrzeń musi być co najmniej tak duża jak największy dysk danych w macierzy.
Możesz dodać dodatkowe pliki parzystości później, ale nie możesz ich zmieniać kolejności ani usuwać.
Trzymanie dysków parzystości zarezerwowanych dla parzystości zapewnia, że nie ulegną fragmentacji, co poprawia wydajność.
W systemie Windows 256 MB jest pozostawione niewykorzystane na każdym dysku, aby uniknąć ostrzeżenia o pełnych dyskach.
Ta opcja jest obowiązkowa i może być używana tylko raz.
(2,3,4,5,6)-parity FILE [,FILE] ...
Definiuje pliki do użycia do przechowywania dodatkowych informacji o parzystości.
Dla każdego określonego poziomu parzystości włączany jest jeden dodatkowy poziom ochrony:
- 2-parity włącza podwójną parzystość RAID6.
- 3-parity włącza potrójną parzystość.
- 4-parity włącza poczwórną (cztery) parzystość.
- 5-parity włącza pięciokrotną (pięć) parzystość.
- 6-parity włącza sześciokrotną (sześć) parzystość.
Każdy poziom parzystości wymaga obecności wszystkich poprzednich poziomów parzystości.
Obowiązują te same uwagi, co dla opcji parity.
Te opcje są opcjonalne i mogą być używane tylko raz.
z-parity FILE [,FILE] ...
Definiuje alternatywny plik i format do przechowywania potrójnej parzystości.
Ta opcja jest alternatywą dla 3-parity, przeznaczoną głównie dla procesorów niskiej klasy, takich jak ARM lub AMD Phenom, Athlon i Opteron, które nie obsługują zestawu instrukcji SSSE3. W takich przypadkach zapewnia lepszą wydajność.
Ten format jest podobny, ale szybszy niż ten używany przez ZFS RAIDZ3. Podobnie jak ZFS, nie działa powyżej potrójnej parzystości.
Podczas używania 3-parity zostaniesz ostrzeżony, jeśli zaleca się użycie formatu z-parity w celu poprawy wydajności.
Możliwa jest konwersja z jednego formatu na inny poprzez dostosowanie pliku konfiguracyjnego z pożądanym plikiem z-parity lub 3-parity i użycie fix do jego ponownego utworzenia.
content FILE
Definiuje plik do użycia do przechowywania listy i sum kontrolnych wszystkich plików obecnych w Twojej macierzy dysków.
Może być umieszczony na dysku używanym do danych, parzystości lub każdym innym dostępnym dysku. Jeśli użyjesz dysku danych, ten plik jest automatycznie wykluczony z procesu sync.
Ta opcja jest obowiązkowa i może być używana wielokrotnie do zapisania wielu kopii tego samego pliku.
Musisz przechowywać co najmniej jedną kopię dla każdego używanego dysku parzystości plus jeden. Używanie dodatkowych kopii nie szkodzi.
data NAME DIR
Definiuje nazwę i punkt montowania dysków danych w macierzy. NAME służy do identyfikacji dysku i musi być unikalna. DIR to punkt montowania dysku w systemie plików.
Możesz zmieniać punkt montowania w razie potrzeby, o ile zachowasz stałą nazwę NAME.
Powinieneś użyć jednej opcji dla każdego dysku danych w macierzy.
Możesz później zmienić nazwę dysku, zmieniając bezpośrednio nazwę NAME w pliku konfiguracyjnym, a następnie uruchamiając polecenie sync. W przypadku zmiany nazwy, skojarzenie odbywa się za pomocą zapisanego UUID dysków.
extra NAME DIR
Definiuje nazwę i punkt montowania dodatkowych dysków do monitorowania za pomocą poleceń smart oraz probe.
Jest to przydatne do monitorowania dysków, które nie są częścią macierzy, ale są wymagane do funkcjonowania systemu, takich jak dysk rozruchowy.
Należy zauważyć, że polecenia up i down nie mają wpływu na takie dyski, ponieważ oczekuje się, że będą one zawsze w ruchu.
nohidden
Wyklucza wszystkie ukryte pliki i katalogi. W systemie Unix ukryte pliki to te zaczynające się od .. W systemie Windows są to te z atrybutem ukrycia.
exclude/include PATTERN
Definiuje wzorce plików lub katalogów do wykluczenia lub włączenia do procesu synchronizacji. Wszystkie wzorce są przetwarzane w określonej kolejności.
Jeśli pierwszy pasujący wzorzec jest exclude, plik jest wykluczony. Jeśli jest to include, plik jest włączony. Jeśli żaden wzorzec nie pasuje, plik jest wykluczony, jeśli ostatni określony wzorzec to include, lub włączony, jeśli ostatni określony wzorzec to exclude.
Zobacz sekcję PATTERN, aby uzyskać więcej szczegółów na temat specyfikacji wzorców.
Ta opcja może być używana wielokrotnie.
blocksize SIZE_IN_KIBIBYTES
Definiuje podstawowy rozmiar bloku w kibibajtach dla parzystości. Jeden kibibajt to 1024 bajty.
Domyślny rozmiar bloku to 256, co powinno działać w większości przypadków.
OSTRZEŻENIE! Ta opcja jest tylko dla ekspertów i jest wysoce zalecane, aby nie zmieniać tej wartości. Aby zmienić tę wartość w przyszłości, będziesz musiał ponownie utworzyć całą parzystość!
Powodem użycia innego rozmiaru bloku jest posiadanie wielu małych plików, rzędu milionów.
Dla każdego pliku, nawet jeśli ma tylko kilka bajtów, alokowany jest cały blok parzystości, a przy wielu plikach może to skutkować znaczną nieużywaną przestrzenią parzystości. Kiedy całkowicie wypełnisz dysk parzystości, nie możesz dodawać więcej plików do dysków danych. Jednak marnowana parzystość nie gromadzi się na dyskach danych. Marnowane miejsce wynikające z dużej liczby plików na dysku danych ogranicza tylko ilość danych na tym dysku danych, a nie na innych.
Jako przybliżenie, możesz założyć, że połowa rozmiaru bloku jest marnowana dla każdego pliku. Na przykład, z 100 000 plików i rozmiarem bloku 256 KiB, zmarnujesz 12,8 GB parzystości, co może skutkować 12,8 GB mniejszą dostępną przestrzenią na dysku danych.
Możesz sprawdzić ilość zmarnowanego miejsca na każdym dysku za pomocą status. Jest to ilość miejsca, którą musisz pozostawić wolną na dyskach danych lub użyć dla plików nie włączonych do macierzy. Jeśli ta wartość jest ujemna, oznacza to, że jesteś blisko wypełnienia parzystości i reprezentuje to przestrzeń, którą nadal możesz zmarnować.
Aby uniknąć tego problemu, możesz użyć większej partycji dla parzystości. Na przykład, jeśli partycja parzystości jest o 12,8 GB większa niż dyski danych, masz wystarczająco dużo dodatkowego miejsca, aby obsłużyć do 100 000 plików na każdym dysku danych bez marnowania miejsca.
Sztuczką, aby uzyskać większą partycję parzystości w systemie Linux, jest sformatowanie jej za pomocą polecenia:
mkfs.ext4 -m 0 -T largefile4 DEVICE
Daje to około 1,5% dodatkowego miejsca, około 60 GB dla dysku 4 TB, co pozwala na około 460 000 plików na każdym dysku danych bez marnowania miejsca.
hashsize SIZE_IN_BYTES
Definiuje rozmiar hasza w bajtach dla zapisanych bloków.
Domyślny rozmiar hasza to 16 bajtów (128 bitów), co powinno działać w większości przypadków.
OSTRZEŻENIE! Ta opcja jest tylko dla ekspertów i jest wysoce zalecane, aby nie zmieniać tej wartości. Aby zmienić tę wartość w przyszłości, będziesz musiał ponownie utworzyć całą parzystość!
Powodem użycia innego rozmiaru hasza jest to, że Twój system ma ograniczoną pamięć. Z reguły, SnapRAID zwykle wymaga 1 GiB pamięci RAM na każde 16 TB danych w macierzy.
Konkretnie, aby przechowywać hasze danych, SnapRAID wymaga około TS*(1+HS)/BS bajtów pamięci RAM, gdzie TS to całkowity rozmiar w bajtach Twojej macierzy dysków, BS to rozmiar bloku w bajtach, a HS to rozmiar hasza w bajtach.
Na przykład, z 8 dyskami po 4 TB, rozmiarem bloku 256 KiB (1 KiB = 1024 bajty) i rozmiarem hasza 16, otrzymujesz:
RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+16) / (256 * 2^10) = 1,93 GiB
Przełączając się na rozmiar hasza 8, otrzymujesz:
RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+8) / (256 * 2^10) = 1,02 GiB
Przełączając się na rozmiar bloku 512, otrzymujesz:
RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+16) / (512 * 2^10) = 0,96 GiB
Przełączając się zarówno na rozmiar hasza 8, jak i rozmiar bloku 512, otrzymujesz:
RAM = (8 * 4 * 10^12) * (1+8) / (512 * 2^10) = 0,51 GiB
autosave SIZE_IN_GIGABYTES
Automatycznie zapisuje stan podczas synchronizacji lub sprawdzania po przetworzeniu określonej ilości GB. Ta opcja jest przydatna, aby uniknąć ponownego uruchamiania długich poleceń sync od zera, jeśli zostaną przerwane przez awarię maszyny lub inne zdarzenie.
temp_limit TEMPERATURE_CELSIUS
Ustawia maksymalną dozwoloną temperaturę dysku w stopniach Celsjusza. Po określeniu, SnapRAID okresowo sprawdza temperaturę wszystkich dysków za pomocą narzędzia smartctl. Aktualne temperatury dysków są wyświetlane podczas działania SnapRAID. Jeśli którykolwiek dysk przekroczy ten limit, wszystkie operacje zostają zatrzymane, a dyski są zatrzymywane (przechodzą w stan gotowości) na czas zdefiniowany przez opcję temp_sleep. Po okresie uśpienia, operacje są wznawiane, potencjalnie ponownie zatrzymując się, jeśli limit temperatury zostanie ponownie osiągnięty.
Podczas działania SnapRAID analizuje również krzywą nagrzewania każdego dysku i szacuje długoterminową stałą temperaturę, którą mają osiągnąć, jeśli aktywność będzie kontynuowana. Oszacowanie jest wykonywane tylko po czterokrotnym wzroście temperatury dysku, co zapewnia, że dostępnych jest wystarczająco dużo punktów danych do ustalenia wiarygodnego trendu. Ta przewidywana stała temperatura jest pokazywana w nawiasach obok aktualnej wartości i pomaga ocenić, czy chłodzenie systemu jest odpowiednie. Ta szacowana temperatura ma charakter wyłącznie informacyjny i nie ma wpływu na zachowanie SnapRAID. Działania programu opierają się wyłącznie na faktycznie zmierzonych temperaturach dysków.
Aby wykonać tę analizę, SnapRAID potrzebuje odniesienia dla temperatury systemu. Najpierw próbuje odczytać ją z dostępnych czujników sprzętowych. Jeśli nie można uzyskać dostępu do żadnego czujnika systemu, jako awaryjne odniesienie wykorzystuje najniższą temperaturę dysku zmierzoną na początku uruchomienia.
Normalnie SnapRAID pokazuje tylko temperaturę najgorętszego dysku. Aby wyświetlić temperaturę wszystkich dysków, użyj opcji -A lub --stats.
temp_sleep TIME_IN_MINUTES
Ustawia czas gotowości, w minutach, po osiągnięciu limitu temperatury. W tym okresie dyski pozostają zatrzymane. Domyślnie jest to 5 minut.
pool DIR
Definiuje katalog puli, w którym tworzony jest wirtualny widok macierzy dysków za pomocą polecenia pool.
Katalog musi już istnieć.
share UNC_DIR
Definiuje ścieżkę UNC Windows wymaganą do zdalnego dostępu do dysków.
Jeśli ta opcja jest określona, dowiązania symboliczne utworzone w katalogu puli używają tej ścieżki UNC do dostępu do dysków. Bez tej opcji generowane dowiązania symboliczne używają tylko ścieżek lokalnych, co nie pozwala na udostępnianie katalogu puli w sieci.
Dowiązania symboliczne są tworzone przy użyciu określonej ścieżki UNC, dodając nazwę dysku określoną w opcji data, a na końcu dodając katalog i nazwę pliku.
Ta opcja jest wymagana tylko dla systemu Windows.
smartctl DISK/PARITY OPTIONS...
Definiuje niestandardowe opcje smartctl do uzyskania atrybutów SMART dla każdego dysku. Może to być wymagane dla kontrolerów RAID i niektórych dysków USB, których nie można wykryć automatycznie. Symbol zastępczy %s jest zastępowany nazwą urządzenia, ale jest opcjonalny dla stałych urządzeń, takich jak kontrolery RAID.
DISK to ta sama nazwa dysku określona w opcji data. PARITY to jedna z nazw parzystości: parity, 2-parity, 3-parity, 4-parity, 5-parity, 6-parity lub z-parity.
W określonych OPCJACH ciąg %s jest zastępowany nazwą urządzenia. W przypadku kontrolerów RAID, urządzenie jest prawdopodobnie stałe i może nie być konieczne użycie %s.
Zapoznaj się z dokumentacją smartmontools, aby uzyskać możliwe opcje:
https://www.smartmontools.org/wiki/Supported_RAID-Controllers https://www.smartmontools.org/wiki/Supported_USB-Devices
Na przykład:
smartctl parity -d sat %s
smartignore DISK/PARITY ATTR [ATTR...]
Ignoruje określony atrybut SMART podczas obliczania prawdopodobieństwa awarii dysku. Ta opcja jest przydatna, jeśli dysk zgłasza nietypowe lub wprowadzające w błąd wartości dla określonego atrybutu.
DISK to ta sama nazwa dysku określona w opcji data. PARITY to jedna z nazw parzystości: parity, 2-parity, 3-parity, 4-parity, 5-parity, 6-parity lub z-parity. Specjalna wartość * może być użyta do zignorowania atrybutu na wszystkich dyskach.
Na przykład, aby zignorować atrybut Current Pending Sector Count na wszystkich dyskach:
smartignore * 197
Aby zignorować go tylko na pierwszym dysku parzystości:
smartignore parity 197
Examples
Przykład typowej konfiguracji dla systemu Unix:
parity /mnt/diskp/snapraid.parity content /mnt/diskp/snapraid.content content /var/snapraid/snapraid.content data d1 /mnt/disk1/ data d2 /mnt/disk2/ data d3 /mnt/disk3/ exclude /lost+found/ exclude /tmp/ smartctl d1 -d sat %s smartctl d2 -d usbjmicron %s smartctl parity -d areca,1/1 /dev/sg0 smartctl 2-parity -d areca,2/1 /dev/sg0
Przykład typowej konfiguracji dla systemu Windows:
parity E:\snapraid.parity content E:\snapraid.content content C:\snapraid\snapraid.content data d1 G:\array\ data d2 H:\array\ data d3 I:\array\ exclude Thumbs.db exclude \$RECYCLE.BIN exclude \System Volume Information smartctl d1 -d sat %s smartctl d2 -d usbjmicron %s smartctl parity -d areca,1/1 /dev/arcmsr0 smartctl 2-parity -d areca,2/1 /dev/arcmsr0
Pattern
Wzorce zapewniają elastyczny sposób filtrowania plików do uwzględnienia lub wykluczenia. Używając znaków globbingowych, można zdefiniować reguły, które pasują do określonych nazw plików lub całych struktur katalogów bez ręcznego wymieniania każdej ścieżki.
Znak zapytania ? dopasowuje dowolny pojedynczy znak z wyjątkiem separatora katalogów. Dzięki temu jest przydatny do dopasowywania nazw plików ze zmiennymi znakami, przy jednoczesnym ograniczeniu wzorca do jednego poziomu katalogu.
Pojedyncza gwiazdka * dopasowuje dowolną sekwencję znaków, ale podobnie jak znak zapytania, nigdy nie przekracza granic katalogów. Zatrzymuje się na ukośniku, co czyni ją odpowiednią do dopasowywania w obrębie jednego składnika ścieżki. Jest to standardowe zachowanie symboli wieloznacznych znane z globbingu powłoki (shell).
Podwójna gwiazdka ** jest potężniejsza, dopasowuje dowolną sekwencję znaków, w tym separatory katalogów. Pozwala to wzorcom dopasowywać się na wielu poziomach katalogów. Gdy ** pojawia się bezpośrednio wewnątrz wzorca, może dopasować zero lub więcej znaków, w tym ukośniki między otaczającym tekstem dosłownym.
Najważniejszym zastosowaniem ** jest specjalna forma /**/. Dopasowuje ona zero lub więcej pełnych poziomów katalogów, umożliwiając dopasowanie plików na dowolnej głębokości w drzewie katalogów bez znajomości dokładnej struktury ścieżki. Na przykład wzorzec src/**/main.js pasuje do src/main.js (pomijając zero katalogów), src/ui/main.js (pomijając jeden katalog) oraz src/ui/components/main.js (pomijając dwa katalogi).
Klasy znaków używające nawiasów kwadratowych [] dopasowują pojedynczy znak z określonego zestawu lub zakresu. Podobnie jak inne wzorce pojedynczych znaków, nie pasują one do separatorów katalogów. Klasy obsługują zakresy i negację za pomocą wykrzyknika.
Podstawową różnicą, o której należy pamiętać, jest to, że *, ? i klasy znaków wszystkie respektują granice katalogów i dopasowują się tylko w obrębie jednego składnika ścieżki, podczas gdy ** jest jedynym wzorcem, który może dopasowywać się poprzez separatory katalogów.
Istnieją cztery różne typy wzorców:
Gdy określisz ścieżkę bezwzględną zaczynającą się od /, jest ona stosowana w katalogu głównym macierzy, a nie w katalogu głównym lokalnego systemu plików.
W systemie Windows możesz użyć ukośnika odwrotnego \ zamiast ukośnika /. Katalogi systemowe Windows, połączenia, punkty montowania i inne specjalne katalogi Windows są traktowane jako pliki, co oznacza, że aby je wykluczyć, musisz użyć reguły pliku, a nie katalogu.
Jeśli nazwa pliku zawiera znak *, ?, [, lub ], musisz go uciec, aby uniknąć interpretacji jako znaku globbing. W systemie Unix znakiem ucieczki jest \; w systemie Windows jest to ^. Gdy wzorzec znajduje się w wierszu poleceń, musisz podwoić znak ucieczki, aby uniknąć interpretacji przez powłokę poleceń.
W pliku konfiguracyjnym możesz użyć różnych strategii do filtrowania plików do przetworzenia. Najprostszym podejściem jest użycie tylko reguł exclude, aby usunąć wszystkie pliki i katalogi, których nie chcesz przetwarzać. Na przykład:
# Wyklucza dowolny plik o nazwie *.unrecoverable exclude *.unrecoverable # Wyklucza katalog główny /lost+found exclude /lost+found/ # Wyklucza dowolny podkatalog o nazwie tmp exclude tmp/
Odwrotnym podejściem jest zdefiniowanie tylko plików, które chcesz przetwarzać, używając tylko reguł include. Na przykład:
# Włącza tylko niektóre katalogi include /movies/ include /musics/ include /pictures/
Ostatecznym podejściem jest mieszanie reguł exclude i include. W tym przypadku kolejność reguł jest ważna. Wcześniejsze reguły mają pierwszeństwo przed późniejszymi. Aby uprościć, możesz najpierw wymienić wszystkie reguły exclude, a następnie wszystkie reguły include. Na przykład:
# Wyklucza dowolny plik o nazwie *.unrecoverable exclude *.unrecoverable # Wyklucza dowolny podkatalog o nazwie tmp exclude tmp/ # Włącza tylko niektóre katalogi include /movies/ include /musics/ include /pictures/
W wierszu poleceń, używając opcji -f, możesz użyć tylko wzorców include. Na przykład:
# Sprawdza tylko pliki .mp3. # W systemie Unix użyj cudzysłowów, aby uniknąć rozszerzenia globbing przez powłokę. snapraid -f "*.mp3" check
W systemie Unix, używając znaków globbing w wierszu poleceń, musisz je cytować, aby zapobiec ich rozszerzeniu przez powłokę.
Ignore File
Oprócz reguł globalnych w pliku konfiguracyjnym, możesz umieścić pliki .snapraidignore w dowolnym katalogu w macierzy, aby zdefiniować zdecentralizowane reguły wykluczania.
Reguły zdefiniowane w .snapraidignore są stosowane po regułach w pliku konfiguracyjnym. Oznacza to, że mają one wyższy priorytet i mogą być używane do wykluczania plików, które zostały wcześniej uwzględnione przez konfigurację globalną. Skutecznie, jeśli reguła lokalna pasuje, plik jest wykluczany bez względu na globalne ustawienia uwzględniania.
Logika wzorców w .snapraidignore odzwierciedla konfigurację globalną, ale zakotwicza wzorce w katalogu, w którym znajduje się plik:
W przeciwieństwie do konfiguracji globalnej, pliki .snapraidignore obsługują tylko reguły wykluczania; nie można używać wzorców include ani negacji (!).
Na przykład, jeśli masz .snapraidignore w /mnt/disk1/projects/:
# Wyklucza TYLKO /mnt/disk1/projects/output.bin /output.bin # Wyklucza każdy katalog o nazwie build wewnątrz projects/ build/ # Wyklucza każdy plik .tmp wewnątrz projects/ lub jego podfolderach *.tmp
Content
SnapRAID przechowuje listę i sumy kontrolne Twoich plików w pliku zawartości.
Jest to plik binarny, który zawiera listę wszystkich plików obecnych w Twojej macierzy dysków, wraz ze wszystkimi sumami kontrolnymi w celu weryfikacji ich integralności.
Ten plik jest odczytywany i zapisywany przez polecenia sync i scrub oraz odczytywany przez polecenia fix, check i status.
Parity
SnapRAID przechowuje informacje o parzystości Twojej macierzy w plikach parzystości.
Są to pliki binarne zawierające obliczoną parzystość wszystkich bloków zdefiniowanych w pliku content.
Pliki te są odczytywane i zapisywane przez polecenia sync i fix oraz tylko odczytywane przez polecenia scrub i check.
Encoding
SnapRAID w systemie Unix ignoruje wszelkie kodowanie. Odczytuje i przechowuje nazwy plików z tym samym kodowaniem używanym przez system plików.
W systemie Windows wszystkie nazwy odczytane z systemu plików są konwertowane i przetwarzane w formacie UTF-8.
Aby nazwy plików były poprawnie drukowane, musisz ustawić konsolę Windows na tryb UTF-8 za pomocą polecenia chcp 65001 i użyć czcionki TrueType, takiej jak Lucida Console, jako czcionki konsoli. Dotyczy to tylko drukowanych nazw plików; jeśli przekierujesz wyjście konsoli do pliku, wynikowy plik jest zawsze w formacie UTF-8.